tam bir yıl oldu… Nisan 9, 2007

Ali Çolağın “SÖZ IŞILDAĞI” diye bir kitabı vardı.Bu zamanlar onu okuyordum geçen yıl.Diyorduki “nisanda ölmeli insan tüm kainata inat.Tüm dirilişi görüp öyle ölmeli”Nisan deyince aklıma gelen bu.Baharları nisanları severim hep.Ama bir iç burukluğuyla.Geçen yıl bu zamanlar Ablacığım henüz viyanayı fethetmeye gitmemişti.Pasaportlardan ve konsolosluklardan nausea çektiğimiz bir dönemdi.Sonra işte o gitti ve gidiş o gidiş oldu henüz memleket topraklarına uğramadı.Ben aynıyım onun dışında ,İstanbulu fethetmeye devam ettik sadece.
Evet tam bir yıl önce,nisanda bugün,hatta yaklaşık bu saatlerde ilk yazımı yazmıştım.Önsözümü yapmıştım,esince söyleyen için.Demiştim ki”neden ki bu hep tepe taklak düşmelerim,çok mu dengesiz hayallerim?“Dengesiz değilmiş hayallerim bunu anladım.Dengesiz olan hayatmış.Artık sorularımın cevapları var.Hayat bir disiplin değil bilim oldu.Ve yine nisan….İstanbula laleler dikilmiş,cemreler düşmüş,çilek çıkmış,erikler ağız ekşitmiş,tüm sınavlar yaklaşmış.Nice nisanlara…

ps:arkada fon olarak mfö’den geçen baharın şarkısı ablam için çalsın”Sarı Laleler”